در بهار تنهایی تورا می جویم تو را که به رنگ بهاری و به رنگ تک درخت گیلاس خانه هر روز تو را میبینم بی هیچ سخنی از کنارم رد میشوی بدون انکه حتی نگاهی بیاندازی تو مانند سنگی می مانی سخت که نمی توان تو را شکست اما من در ارزوی ان به سر میبرم که روزی همین سنگ سخت را مانند مواد مذاب اتشفشان نرم کنم در ان زمان است که این دل خسته به ارامش واقعی خود دست پیدا میکند  من فقط تو را میبینم اما نمی دانم تو نیز یارای ذیذن ذل خسته ی مرا داری یانه ولی میدانم دل سنگ تو همانند دل خود را دوست میدارد پس من نیز به مانند تو میشوم  

¤ نوشته شده در ساعت ۱:٢۸ ‎ب.ظ توسط سمیرا

پيام هاي ديگران